Stop met roepen, ga doen!

door Jeroen Weyers (PVDA wethouder ‘s-Hertogenbosch)

Ik ben er eigenlijk wel klaar mee. Klaar met al die analyses, stoere praat en schijnoplossingen. Laten we nou eens de handen ineen slaan en gewoon doen! Ik heb het over de eindeloze discussies over (criminele) Marokkanen. Dat begint natuurlijk bij Wilders die verschrikkelijke uitspraken doet onder het mom van “benoemen van problemen” en “zeggen wat je denkt”. Maar het benoemen van problemen is al lang geleden gebeurd. Pim Fortuyn heeft begin deze eeuw het onderwerp op de politieke agenda gezet en geen enkele partij ontkent nog dat we in de samenleving te maken hebben met een moeilijke groep Marokkaanse jongeren. Maar Wilders is als een brandweerman die het brandende huis niet blust, maar alleen maar harder roept dat er brand is. Een brandweerman die toekijkt hoe ouders en kinderen die om hulp vragen stikken in plaats van hen uit het brandende huis te halen. Van een brandweerman verwacht je dat hij het huis blust. En van een politicus dat hij maatschappelijke problemen oplost.

Maar niet alleen Wilders faalt hiermee als politicus, ook anderen zijn vooral bezig met stoere praat en schijnoplossingen. “Hardere aanpak criminele jongeren” is een uitspraak die we al jaren horen, maar waarmee je criminaliteit niet voorkomt. Natuurlijk moeten we als samenleving grenzen stellen aan grensoverschrijdend gedrag en criminaliteit bestraffen. Maar zolang het criminele pad voor vele jongeren een aantrekkelijk alternatief blijft is het dweilen met de kraan open.

De opgave voor de samenleving is dat we kinderen en jongeren de kans geven zich maximaal te ontwikkelen. Dat kinderen opgroeien in een veilige woon- en leefomgeving. In een omgeving waar positief gedrag wordt beloond, armoede afwezig is en de school uitdagingen biedt. We kunnen blijven schermen met cijfers over oververtegenwoordiging van Marokkanen in criminaliteit, maar dezelfde cijfers tonen aan dat sociaal-economische status en schooluitval een veel groter probleem is. We kunnen blijven benoemen, stoere praat uitslaan, repressie inzetten of we gaan echt iets doen.

En als ik het heb over ‘we’ dan bedoel ik de gehele samenleving. Het wordt tijd we ons gezamenlijk verantwoordelijk voelen als inwoners van onze stad buiten de boot dreigen te vallen. Laten we beginnen door te luisteren naar de vragen die leven onder Marokkaanse ouders, jongeren en kinderen. Laten we samen met hen een antwoord formuleren. Ze helpen met vragen over opvoeding, gezondheid en schoolkeuze. Laten we jongeren die dreigen uit te vallen op school intensief begeleiden, samen met het onderwijs maar vooral ook samen met hun directe omgeving. Laten we in gesprek gaan met onze inwoners die overlast ondervinden van Marokkaanse jongeren en ze helpen in hun wijk een prettig leefklimaat te krijgen. Laten we samen met het bedrijfsleven ervoor zorgen dat elke scholier en student een stageplek heeft en een gelijke kans op arbeid. Laten we met elkaar afspreken dat ’s-Hertogenbosch een stad is waar discriminatie niet thuis hoort. Dat we hier geen bedrijven hebben die adverteren dat ze alleen ‘Hollandse’ jongens willen. Maar dat onze bedrijven ‘Bossche’ jongens en meiden een kans bieden, ongeacht hun achtergrond.

De tijd van roepen is voorbij, de tijd van doen is gekomen. Ik wil, ik ga en ik ben in gesprek om tot oplossingen te komen. Dat is niet gemakkelijk, vergt geduld en zal met vallen en opstaan gaan. Maar ik sta voor een ongedeelde stad waar iedereen gelijke kansen verdiend. Doe mee!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s